با ارزوی سالی سراسر سـلامتی شادی و موفقیت  

  ای منقلب کننــده دلها و دیدگان                          

  تدبیر ســــاز روز فروزنده و شبان                           

                      چون خودتویی محول احوال وحول ما

                      تحویل کن به احســن حالات حالمان

گاهی اوقات اصلا نمیدانم که از کجا بنویسم و چه بنویسم. اما همینکه این کهنه 

ابزار افریننده تمدن انسانی یعنی قلم را در دست میگیرم و خشتهای کلام را کنار

یکدیگرمیچینم اخرکار کلبه ای کوچک دارم که دوستانم را بدیدنش دریک میهمانی

دعوت می کنم. کلبه ام را با اندیشه و احساس می ارایم تا لحظانی دلنشین کنار

یکدیگر داشته باشیم.                                                                            

راستی انسانها چقدر به یکدیگر و به یک سر پناه ارامش روحی نیاز دارند.         

برای بنای یک سرپناه روحی باید ابزار و مصالح مناسب و خوب داشت. باید نظری

شکر گزارانه بر چشم اندازهای دل انگـیز سـرزمین دل بیـاندازیم و ببینیم که کدام

سویش ما رابیشتر به خود میخواند.                                                           

همه انسانها هنرمندند چراکه همه ظرفیت عاشقی دارند و هنرهم یعنی عشق

یکی را چشم انداز ادبیات مجذوب میکند دیگری رانقاشی...خط...موسیقی و......

اما:                     والاترین هنرها پیوند دل به دلهاست                                 

                                                 و                                                      

                     شاد بودن هنر است شاد کردن هنری والاتر                            

و تمام این رنگ امیزیها در ان افق بی بدیل خدا را ترسیم میکنند.                     

در تعجبم که چرا بعضی ها مدام می پرسند:فلسفه افرینش چیست؟             

ایا زمانی که از زندگی خرسند و مسروریم و لذت می بریم نیز ازخدا میپرسیم که

چرا مرا افریدی تا لذت ببرم؟                                                                    

اصلا ایا به شاعر می توان گفت که شـعر مگو و به نقاش که نقش مزن وبه مطرب

که نغمه مسازو به اشک لرزان که مریزوبه ابربارورکه مباروبه افریننده که میافرین؟

خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا یـــــــا

در عین حضور محض تو چقدر غریبی.تنها جائیکه ناگزیر بودی افرینـش بود و عشق

همه چیز افرید به همین دلیل عاشقان به خدا نزدیکترند.                               

                                 هر که عاشق تر خدایی تر                                     

راه دل پوئیم کاین ره روشن است و این همان سرپناه ارامش روحی ماست.

بیا که عمر چو ابر بهار در گذر است                                            

بیا که مقصدمان یک اگر چه ره دگر است                                     

صدای بال ملائک شنید انکه دلش                                              

به شوق عشق عزیزان همیشه شعله ور است                            

به واژه ها نتوان لطف عشق معنا کرد                                          

بیا به محفل دل کان ضیافتی دگر است                                       

ترانه های تغزل ترنم طوبی                                                      

که از نسیم لطیف صبا لطیف تر است                                         

شکوه عرصه ایثار ان کسی دریافت                                            

که در فضای دلش دوستی گشوده پر است                                  

بهشت عدن خداوند و باغ رویاها                                               

همان تلالو دلهای پاک چون گهر است                                        

مباد خاطر یاران ز ما فسرده شود                                              

که بی گذشت رفاقت درخت بی ثمر است                                  

هزار دوست کم و دشمن ارچه یک بسیار                                    

اگر که دوست بسازیم از عدو هنر است                                      

فصل زیبای بهاردرراه است.فصل شگفت انگیزی است.لطافت هوا طراوت 

برگها غرش ابرها تنوع رنگها...همه و همه دل انگیزندو درحالیکه ترا غرق

در زیبائی وطراوت وصف ناشدنی خودمیکنندبانوعی نگرانی گذرابودن نیز

همراهند.ازخدا ی مهربان با تمام و جو دبخواهیم که ابرهای سخا و تمند

رحمتش بربوستان همیشه تشنه وهمیشه مشـتاق دلمان بیدریغ ببـارد

تا بهـار دلهایمان پاینـده بماند و در جذبه طـرب انگـیز بهـار عشق سـر

مستانه پای کوبیم و مهرافشانیم.تقدیم به مردم و میهن پر مهرم ایـران

 عهد گـــل و بلبــــل شد و ایام بهــــاران                                بـر بــاد صـــبا نکـهت گــلـزار سـو ار ان

در صحن چمن گل به دوصدنازبپاخاست                                  تـا نغـــمه مســـتانه بر ارد ز هـــــزاران

بلبل اگـر امروز به کـام است از ان است                                 بنشست به امـید گلـش روز شـماران

مطـرب به نـو ا ای کـه ایام سـرور اسـت                                 شـد مـوسـم ارام ز کـف داده قـــراران

خوش عطر گـل دوستی و مهر و محـبت                                 نک مژده دهد هجـرت غم از دل یاران

پیــغام و فـا د ا ر یمان از د ل مـشـــتا ق                                 بــر حـــضرت یـــاران وفــادار هــــزاران

  چه مدت است كه سفرارام يك برگ زمانيكه ازشاخه خداحافظي ميكند تاميهمان زمين شود را همراهي

  نكرده ايم يا از كنار درختاني كه هر روز درمسيرحركتمان ما را به تماشا ميخوانند بي تفاوت گذشته ايم؟

 درختاني كه زيبايي خود را سخاو تمندانه در معرض ديد همه ميگذارند و از اينهمه بي تو جهي هرگز گله

 نميكنند و نا اميد نميشوند.                                                                                                  

 چرا ديگر پرندگان را بر شاخسار درختان نمي بينيم و اوازشان را نميشنويم؟                                  

 چرا با ابي اسمان بيگانه شده ايم و ديدگانمان در زلال ان غرق  نميشود؟                                     

 چرا نجواي باد در گـوشمان نااشناست و لبخند كودكان كه واقعي و بي منت است برايمان عادي شده

 است؟                                                                                                                              

 عالمي چشم انتظار تدبر و توجه ماست و دل غافل ما كجاست.                                                 

 انقدر در روز مره گيها و تلاش در گردونه رقابتهاي پايان ناپذير خواسته هاي روزافزون گرفتار شده ايم كه

 ديگر چشم انداز واقعي از زيبائيها در انديشه امان حتي در روياهايمان نقش نمي بندد.                  

 چه مدت است كه در زيبائي و ارامش شگفت انگيز ماه و ستارگان غرق نشده ايم و به منظره دل انگيز

 سپيده دم و غروب دل نسپرده ايم؟                                                                                       

 ايا ديگر به خواب بدون كابوس با روياهاي شيرين و بيداري نشاط اور فكر ميكنيم؟                            

 چه مدت است كه بوي اجرهاي زرد و سرخ و خاك نمناك از باران راحس نكرده ايم؟                          

چند وقت است كه گل و درختي نكاشته ايم؟ نه تنها نكاشته ايم بلكه چيدن و قطع جمعي انها در شهر

 و اطراف ان حتي غصه دارمان نيز نميكند چه رسد به چاره انديشي                                             

 چرا به خود نميرسيم؟ خودي كه طبيعت پناهگاه و مايه ارامش اوست.                                         

 چرا محبت و عشق را بسته بسته ميكنيم و بسته هارادر ترازوي بسيار دقيق منافع مادي ميفروشيم؟

 محبت و عشق كه بماند حتي سلام كردن را                                                                          

 چراديگر تنها يك شاخه گل سرخ به تنهائئ هديه مناسبي براي تبريك تولديا سالگرد ازدواج نيست؟       

 چرا جمع هاي خانوادگي ديگر لطفي ندارند و اين مـزاحم شـبانه روز خانو اده ها اين جعبه سياه و تباه

 ذهن ها را تخدير ميكند و ديگر از مصاحبت هم لذت نمي بريم؟                                                   

 گاهگاهي دلمان به حال خودمان بسوزد شايد چاره اي انديشيم                                                 

به نام افریننده زیبائیها                                                           

که                                                                                   

در چشم انداز پر شکوه خلقت او                                               

جز                                                                                     

زیبائی و شگفتی نمی توان دید                                                 

و انسان را                                                                           

تماشاگر اینهمه زیبائی ساخت                                                  

تا او نیز در مقام جانشین اذن افرینش یابد                                     

و انسان به نام عشق                                                             

دست در کار افرینندگی برد                                                       

تا گواهی باشد بر زیبائی او                                                      

به نام او                                                                             

که هنر را بستر زلال عشق قرار داد                                            

و                                                                                      

انسانها را عاشق و هنرمند افرید                                                

و                                                                                      

در کف هر یک امانتی نهاد                                                        

تا                                                                                      

نشانی از او باشد                                                                  

ویادش کنند                                                                         

تا                                                                                      

ارامش گیرند                                                                        

و بدینگونه                                                                           

در رنگ امیزی افرینش                                                             

قلم و بیان و وزن و اهنگ جایگاه بلند خویش یافتند                           

باشد تا                                                                              

امانتدار شایسته ای باشیم                                                       

تقدیم به وطن همیشه سر افرازم ایــــــــــــــــران

...............باید زعشق گفت..............  

    امشب نشـسته ام که چـه گـویم دوبـاره باز...................پـاسی گـذشــت و راه نـکــردم به واژه بــاز

....اید چـــو تنــگ قــافـیه بـا ید ز عشـــق گفت...................شرحی است سربه سرهمه نجوای دلـنواز

....در هــای بســته بـاز شود با کــلید عشـــق...................محــرم کنـــند دل بـه بسی نـا شـــنیده راز

....بـا درد عشــق مرهـم و درمـان طلـب مــدار....................در دل بمـان همیـشه تـو ای درد چـاره ساز

....مـا ل و مقام میـرود از کف خـوش ان کسی....................کز بخت عشـق گشـته توانمنـد و بی نیــاز

....بـا عـاقـلان مگــو سخن از لطف درد عشــق....................زیراتناقض است عشق وعقل وسوز و ساز

....بـر گــیر جـام زهــر و مــرنـج از جفــای دهــر....................ایـن اسـت راه و شــــیـوه یــاران پـا کـــــباز

..

 ................دستم بگیر ای................. 

     دستـــم بگـــیر ای صنــــــم گلـــعــذار مـن......................افتـــاد بـــس گـــره ز تــــغافل به کـــار مـن

...  در دسـت هـیچ نیسـت کـه ارزانیـت کـنــم......................اه نــــدامــــتــــم بـنـــگــــر حـــــــال زار مـن

...  در نـامـه عـمل که ز خـیـرات خـالی اسـت......................فـــرمــا نـظـــرز لــطـف بـــه دار و نـــدا رمـن

...  هر لحظه با منی تو ز رحمت و من زجــهل......................غـافـل که کیـسـت یار هــمیشه کـــنار مـن

...  بگذشت سالـیانی و محـصول این گذشـت.....................بــــــــار نـــــدامـــــت و دل امـــــــیــدوار مـن

...  نـومــید نیـــستــم به خـــداونــدیت و لــیک.....................هــر دم کمین نشــسته اجل بر شــکار مـن

...  معــیار عشق تـاب تحــمل بـه رنجهاســت.....................بـاشـد که درد و رنــج شــود هــم جـوار مـن

...  شـاید سـرای دل که بگـردد قـبول دوسـت....................مــــقبــول یــا کــه رد نــظــر لــطـف یــار مـن

...  انــجا که گــنج عشق به اخلاص مـید هند....................ای وای مــن که مــاند تــهی کــولـه بار مـن

...  من جـانشین حضرت حق بودم و ز عــجـب....................از ســـکه اوفـــتــاد دگـــــــر کـــار و بــار مـن

...  هرانچه هست ونیست بجزلطف یارنیـسـت....................گــــــر خـــوانـدم کـــند اثـری پشـــتکــار مـن

...  دنـــیـا به کام شیـــفــتگانـــش نصیـــب مـا....................یـک نـام نیــک مـــــانـد اگــر یـاد گـــــار مـن

...  ما شـاکریم بر کم و بیش انچه روزی اسـت...................هـــر انــچه هســت لطف خــدا وند گـار مـن

...  ســوزاند جــور دهــــر دل و دم نمی زنیـــم....................زان رو کـــه اینــچــنین بپــســندد نگــار مـن

.......................امید........................

  ای عـــاشق فسرده دل از هجر روی یـــــــــــار...............لختی دگر سرشک به چشمان نگاهـــــــــدار

  نا مـــــــحرمان شــــاد ز انــــدوه دوســــــــتـان...............بهتر هــمان که هـــیچ نفهمــند زین میــــــــان

  یلدا شبی که ساکت وسرد است و بـس بلنـد...............اخر رســـد به صــبح دل انگیــز و دلپســــــــند

  وز گـــــرمی و فــــروغ جــــهانتــــــاب مــــهر ما...............لبخـــند مـــیزند هـــمه عـــالم به چــــهر مــــا

  بلــــبـل اگــــــر نـبـود به امـــــیـد گـــل دگـــــــر................تـا عـــهد نـو بــــــهار نمی مــانـد از او اثـــــــر

  وان شاخسار خشک و خموشی که در شـــتا................گوئی کـز اصــل و ریشه و بــنیان شده جـــدا

  با شــــوق افـــتــاب بــــهــاران بـه انــــتظــــــار................بنشـــسته تا شــکوفــه کنــد موســم بــــهار

  ابی اســـــمان بنگــــــر مــــملو از امـــــــــــــید................چشم انتظار ابــر بهار است و باد و شــــــــید

  تا ابـــــــر بارور کــــــــــند و رهســــــــپر به باد................باران شـــود به دشــت و کشـــاورز پــیر شـاد

  وز مـــــــادری که حـــــمل کند بار رنــــــــــج را..................نه مــــــاه صــــبح وشـــام صبورانه گو چــــرا

  گوید نشـــــــسته ام به امیـــــد انکه در کــنار..................خـــــــندان گلی نشـــــانم و لبخند او بـــــهار

  سر شــــار عشق او شوم از مــــــــهر مادری..................روزی ثــــــمر ببخـــــشد و بــــار ارد و بــــــری

  عالم به شوق و عشق و امیــــد است پایدار...................با ســــــر نوشت و قصــه تقدیر امان چه کــار

  سر چشــــمه امیــــد بشر رحمت خــداست...................صدهااسف برانکه زسرچشــمه اش جداست

  ما دل ســـــپرده ایم بر ان مـــــاه رو صـــــــنم..................گو روز گار را که وفـــــــا یا جفــــا چه غــــــم

  تا عـــــاشقی ز فــــتنه ایــام غـــم مـــــــــدار..................غــــــم ها شــود حـــــقیر به دیـــدار روی یــار

  مرا چــه وقت بخوانی به خــویش ای بت نــاز.................کــــجاست وعـــده دیــدار بی نیــــاز و نیــــــاز

  من عــاشقی که تهیدست و دلخوشم زانکه.................توئی کـــــریم و توئی کــــار سـاز و بنـــده نـواز

  مراچه لاف عشق ووصل چون توئی معشوق.................کـــه رکـــعتی به ارادت نخــــوانـــده ایـم نمــاز

  نصــیب ما ز جــهان عشق و عـاشقی کردند.................کـــه لحظـــه ای نرود جـــز بـه یـادت ای طــناز

  شـــکایت از چه کنـــم زانکه دلبـــری چون تو.................گـــزیده ام که هـــمه کار اوســت عشـوه و ناز

  فــتاده ام به غــم عشق و نیست رشــته کار................بدست من کــه گشـــایم گـــره به فکــــرت باز

  ز اســـــــــمان و ز دریـــــا زمـــــیـن پـهنــــــاور.................نشـــان ز کـــوی تو گــــیرم که خـتمی و اغاز

  نبـــود شــــیوه انصـــــاف و عــــدل دلبــــر من.................که رخ نمـــودی و گــفتی بـر ایـن فـراق بساز

  تـرا چـه حــــاجت مــــدح زبـــان قــــاصــــر من.................کـــه بی نیـــاز تـوئی لاشــــریک و بی انبـــاز